W pracy tej analizowana jest rola języka nouchi - kreolskiego języka z Wybrzeża Kości Sloniowej, będącego mieszanką francuskiego, lokalnych języków oraz wplywów zagranicznych - w ksztaltowaniu wyjątkowej tożsamości literackiej i kulturowej. Śledzi historyczną ewolucję języka nouchi od kolonialnego pidginu (np. francuskiego używanego przez senegalskich strzelców oraz francuskiego Moussy) do żywego języka miejskiego spopularyzowanego przez gatunki muzyczne, takie jak zouglou, coupé-décalé i rap. Książka analizuje, w jaki sposób pisarze z Wybrzeża Kości Sloniowej wykorzystują język nouchi w literaturze nie tylko jako środek wyrazu, ale także jako postawę estetyczną i ideologiczną. Na podstawie studiów przypadków dziel autorów takich jak Diégou Bailly i Bandaman Maurice podkreśla, w jaki sposób język nouchi przekazuje wypowiedzi, tożsamośc i krytykę spoleczną - zwlaszcza w odniesieniu do korupcji politycznej, przemocy i marginalizacji mlodzieży. Wykorzystując teorię dyskursu spolecznego oraz teorię pola literackiego, autorka pokazuje, że nouchi uosabia formę oporu, dumy i mówienia prawdy. Pelni ono funkcję narzędzia komunikacji, konstruowania tożsamości oraz innowacji artystycznej. Praca ilustruje również cechy poetyckie i retoryczne nouchi, w tym metafory, skrótów oraz pomyslowe wykorzystanie terminów z dziedziny technologii informacyjno-komunikacyjnych.